W przeddzień święta Podwyższenia Czcigodnego i Życiodajnego Krzyża Pańskiego, tegoroczne święto parafia prawosławna w Rudnej uroczyście rozpoczęła Wielką Wieczernią, która miała wyjątkowo podniosły charakter. W sobotni wieczór odczytano paremije ze Starego Testamentu, odnoszące się proroczo do św. Krzyża, niedzielne hymny ustąpiły miejsca świątecznym modlitewnym hymnom ku czci Krzyża Pańskiego, szczególnie wybrzmiewał śpiew troparionu : „Spasy, Hospody, ludy Twoja…” i pieśni “Krestu Twojemu Pokłaniajemsia Władyko…”. Najważniejszym momentem wieczornego nabożeństwa było misterium wyniesienia Krzyża, przyozdobionego świeżymi kwiatami ze świętego ołtaża na środek świątyni.

Świętej Liturgii przewodniczył proboszcz, ks. mitrat dr Dariusz Ciołka, świąteczną homilię wygłosił ks. prot. Adam Horbal z Zimnej Wody, który w swoim głębokim kazaniu zwrócił uwagę na misterium Krzyża Chrystusowego. Duchowny przypomniał, że dla prawosławnego chrześcijanina krzyż nigdy nie jest symbolem klęski, lecz nieustannym źródłem nadziei, Bożej mądrości oraz bramą prowadzącą do Zmartwychwstania.

Uroczystość zgromadziła nieprzebrane rzesze wiernych, którzy przybyli licznie, że cała cerkiew w Rudnej była po brzegi przepełniona modlącymi się ludźmi. Świąteczne uroczystości zwieńczyła procesja (krestny chod) wokół świątyni. Wiernych biorących udział w krestnym chodzie było tak wielu, że rozśpiewany tłum zdawał się nie mieć ani początku, ani końca. W trakcie procesji duchowni odczytali Ewangelie na cztery strony świata, błogosławiąc cerkiew i wiernych św. Krzyżem i wodą święconą.

Na zakończenie uroczystości proboszcz, ks. dr Dariusz Ciołka, zwrócił się ze słowem do wszystkich przybyłych. Serdecznie podziękował przybyłym duchownym ks. mitratowi Sławomirowi Sorokanyczowi, ks. prot. Bogdanowi Repele, ks. ihumenowi Jerzemu Omelianiukowi, ks. dr Pawłowi Gocko i ks. prot. Adamowi Horbalowi oraz dla Wójta Gminy Rudna Romana Kuziaka, zebranym wiernym za ich liczne przybycie, dawanie świadectwa wiary oraz wspólną modlitwę, która uczyniła to święto tak pięknym i podniosły,. Zwieńczeniem tej liturgicznej radości było zaproszenie wszystkich zgromadzonych na wspólny obiad.